«آسمان» از کجا می آید؟

دو واژه «آسمان» و «سنگ» از یک ریشه مشترک مشتق شده اند، این هم معنایی برگرفته از باور اقوام باستانی است که می پنداشتند جنس آسمان از سنگ است.

گروه واژه گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی در مطلبی آورده است: «آسمان در فارسی باستان و اوستایی به صورت «اَسمَن»  (asaman) و در فارسی میانه به شکل «اَسمان» (asmān) در معنای «آسمان» و «سنگ» بوده است؛ بنابراین، دو واژه «آسمان» و «سنگ» از یک ریشه مشترک مشتق شده اند و معنای یکسانی دارند. این هم معنایی برگرفته از باور اقوام باستانی است که می پنداشتند جنس آسمان از سنگ است. در کتاب التفهیم ابوریحان بیرونی می خوانیم: «و پارسیان او را آسمان نام کردند یعنی ماننده آس از جهت حرکت او که گرد است».
«آس کردن» به معنی «کوفتن و له کردن» است و «آسمان» به معنی «آسیا» هم آمده است؛ برای نمونه: دل منه بر کارهای آسمان زیرا که هست/ بی سروبُن کارهای آسمان چون آسمان (خاقانی).»