این زن باعث شهرت «ونگوگ» شد + عکس
میراث ونگوگ، قبل از آنکه به جهانیان تعلق پیدا کند، به زن جوانی تعلق داشت که در سن بیستوهشت سالگی به ارث بردههای نقاشیهای «ونسان» دست یافت و در مسیری پرماجرا و تلخ، آن آثار را به داراییهای برجسته جهانی تبدیل کرد. این داستان مربوط به زنی است که نام یک هنرمند را برای همیشه زنده نگه داشت.
وقتی «جو» (Johanna) تنها ۲۸ سال داشت، همسرش «تئو» را از دست داد و با یک فرزند و در آپارتمانی پر از آثار هنری برادر همسرش، «ونسان ونگوگ» به تنهایی مواجه شد.
در سالهای پس از مرگ «تئو»، آثار «ونسان ونگوگ» در سطح جهانی به شهرتی بینظیر رسیدند، و این موفقیت تا حد زیادی مدیون «جو» بود. اما سؤال اینجاست که چه چیزی او را تا این اندازه به هنر «ونسان» متعهد کرده بود؟
به ارثبردههای صدها نقاشی
«جو» و «تئو» در زمان وفات «تئو» در سال ۱۸۹۱، فقط کمتر از دو سال از زندگی مشترکشان سپری شده بود؛ بنابراین، «جو» ناچار بود که هم خود و هم پسرش را تأمین کند و در عین حال به فکر صدها نقاشی از «ونگوگ» که «تئو» به او سپرده بود، باشد.
تحقق آرزوی «تئو»
«تئو» همیشه آرزو داشت که هنر برادرش را به مردم معرفی کند و «جو» نیز در تلاش بود تا به یاد همسرش این آرزو را به واقعیت تبدیل کند.
او به «بوسوم»، شهری در هلند نقل مکان کرد و در آنجا یک مهمانخانه افتتاح نمود. این شهر زادگاه بسیاری از نویسندگان و هنرمندانی بود که «جو» آنان را میشناخت. این جامعه فرهنگی و هنری به «جو» کمک کرد تا راه خود را به دنیای هنر پیدا کند.
معرفی آثار «ونگوگ» به جهان
«جو» در اندیشهای استراتژیک نمایشگاههایی برای فروش آثار «ونسان» ترتیب داد تا آنها بیش از پیش در معرض دید قرار گیرند و خریداران بالقوه به سمتشان جلب شوند. او با ذکاوت تعداد زیادی از آن آثار را به فروش رسانید، هم به مجموعههای عمومی و هم به نقاط مختلف دنیا، بدین ترتیب امکان دیدن آثار «ونسان» را برای افراد بیشتری فراهم کرد.
بزرگترین نمایشگاه آثار «ونگوگ»
در سال ۱۹۰۵، «جو» بزرگترین نمایشگاه جامع آثار «ونگوگ» را در موزه اشتدلیک آمsterdam ترتیب داد که در آن بیش از ۴۸۰ اثر هنری به نمایش درآمد و پس از این نمایشگاه، قیمت آثار «ونگوگ» به سرعت افزایش یافت.
انتشار نامههای «ونگوگ»
همچنانکه «جو» به پروژهای بزرگ دیگر روی آورد؛ یعنی انتشار نامههایی که «ونسان» برای برادرش «تئو» نوشته بود. گردآوری این نامهها نهتنها او را به این هنرمند نزدیکتر کرد، بلکه او را به یاد همسرش نیز آورد، زیرا این دو برادر رابطه نزدیکی داشتند و همواره برای یکدیگر نامه مینوشتند.
«جو» این نامهها را مرتب کرد و مقدمهای برای معرفی «ونسان ونگوگ» نوشت؛ متنی که سالها منبعی برای نوشتارهای دیگر درباره «ونسان» بود. با انتشار این نامهها در سال ۱۹۱۴، شهرت «ونگوگ» به عنوان هنرمند و انسانی بزرگ افزایش یافت. مردم از طریق این نامهها توانستند به رویاها، علایق، چالشها و دیدگاههای هنری «ونگوگ» دست یابند.
ترجمه به زبان انگلیسی
«جو» زبان انگلیسی را آموخته بود و به طور مداوم مشغول ترجمه نامهها به این زبان بود. زمانی که او در سال ۱۹۲۵ درگذشت، دو سوم از این نامهها را ترجمه کرده بود. نسخه انگلیسی این نامهها چهار سال بعد منتشر گردید.
فداکاری در راه اعتلای «ونگوگ»
بین سالهای ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۵، «جو» موفق شد حدود ۲۰۰ اثر هنری «ونگوگ» را به فروش برساند. اما یک اثر خاص بود که او و پسرش به سختی میتوانستند از آن چشمپوشی کنند. آنها هنوز مالک دو تا از پنج نقاشی مطرح «آفتاب» بودند که برایشان بسیار باارزش بود. در نهایت، «جو» در سال ۱۹۲۴ یکی از آنان را به گالری ملی لندن فروخت.
«جو» در نامهای به مدیر این موزه نوشت: «این یک فداکاری برای شکوه ونسان است!»
«ونسان» به عنوان یک هنرمند مشهور جهانی
از آن جهت، «جو» به لطف چنین فداکاریهایی توانست آرزوی خود و همسرش را به حقیقت بدل کند. هنگام فوت او در سال ۱۹۲۵، آثار «ونگوگ» به شهرتی جهانی دست یافته و در موزههای مختلف به نمایش درآمده بودند.
با این حال، «جو» به خوبی میدانست که کدام آثار را هرگز نخواهد فروخت. برخی از آنها برای خانواده دارای ارزش احساسی بودند یا مورد علاقه «جو» قرار داشتند، مانند «درو کردن» که تصمیم داشتند در خانواده نگه دارند.
ادامه یک آرزو
پس از وفات «جو»، پسرش که نامش به «ونسان» بود، آثار هنری باقی مانده از خانواده را به یک بنیاد انتقال داد. «ونسان» همچنین یکی از بنیانگذاران «موزه ونگوگ» بود و آرزویش این بود که این مجموعه بهطور دائمی در دسترس عموم قرار داشته باشد.
از آن زمان تا به حال، علاقهمندان و عامه مردم میتوانند مجموعه خاندان «ونگوگ» را در «موزه ونگوگ» مشاهده نمایند.
«جو و پسرش، ونسان»(Jo van Gogh-Bonger) سال ۱۸۹۰ میلادی
«ونسان ونگوگ»، برادرزاده هنرمند مشهور، در مراسم افتتاحیه موزه ونگوگ در سال ۱۹۷۳
سمت راست «تئو» و سمت چپ «جو»
